Wie heeft eigenlijk de regie in de pakketmarkt?

De webshop verkoopt het product. Het fulfilmentbedrijf verwerkt de bestelling. De vervoerder brengt het pakket naar de consument.

Op papier lijkt die rolverdeling eenvoudig. Maar wie naar de ontwikkelingen in de pakketmarkt kijkt, ziet dat vervoerders een steeds grotere invloed hebben op hoe e-commerce zich ontwikkelt. Wie heeft eigenlijk de regie in de pakketmarkt: de webshop, het fulfilmentbedrijf of de vervoerder?

Twee grote spelers bepalen een belangrijk deel van de Nederlandse markt

In Nederland zijn PostNL en DHL de twee grote spelers in pakketbezorging. Daarnaast werken wij bij Cenfil bewust rechtstreeks met bpost, onder andere voor onze Belgische zendingen. Interessant daarbij is dat DHL voor de bezorging van zendingen naar Belgische consumenten zelf ook samenwerkt met bpost.

Maar wanneer je als fulfilmentbedrijf voldoende volume hebt, kun je een andere keuze maken. Wij injecteren onze Belgische volumes rechtstreeks in België bij bpost.

Daarmee wordt volume voor een fulfilmentbedrijf meer dan alleen een middel om een beter tarief te onderhandelen. Volume kan toegang geven tot andere logistieke routes. En daarmee ook tot meer regie.

De beste vervoerder bestaat volgens mij niet

Dat is ook de reden waarom ik geen voorstander ben van denken in één beste vervoerder. De juiste keuze kan verschillen per webshop, bestemming, pakketprofiel en gewenste dienstverlening.

PostNL kiest bijvoorbeeld nadrukkelijk voor een strategie waarin het verschuift van volume naar waarde. Het bedrijf stuurt scherper op klantsegmentatie, verschillende proposities en volumes. Tegelijkertijd investeert PostNL in pakketautomaten, data, technologie en een beweging van standaard next day naar vaker best day.

DHL legt sterk de nadruk op zijn Europese netwerk, bezorgkeuzes, servicepunten en pakketautomaten. Ook bpost investeert nadrukkelijk in alternatieven voor thuisbezorging en de verdere uitbreiding van pakketautomaten.

Alle drie bewegen dus, maar niet noodzakelijk op exact dezelfde manier. En juist daarom denk ik dat een fulfilmentbedrijf meerdere mogelijkheden moet hebben.

Spelen vervoerders fulfilmentbedrijven tegen elkaar uit?

Fulfilmentbedrijven vertegenwoordigen grote aantallen pakketten en onderhandelen individueel met vervoerders over volumes, tarieven, toeslagen en voorwaarden. Maar hoe transparant is die markt eigenlijk?

Krijgen twee fulfilmentbedrijven met een vergelijkbaar volume en een vergelijkbaar pakketprofiel ook vergelijkbare voorwaarden? Of kunnen commerciële afspraken dusdanig verschillen dat een vervoerder indirect invloed krijgt op de concurrentiepositie van fulfilmentbedrijven?

Ik heb niet de informatie om te stellen dat dit daadwerkelijk gebeurt. Maar ik vind het wel een vraag die onze branche zichzelf mag stellen.

Tegelijkertijd moeten we als fulfilmentbedrijven ook naar onszelf kijken. Wanneer wij elkaar vooral proberen te beconcurreren met het laagste verzendtarief, maken we de inkoopvoorwaarden van vervoerders vanzelf tot een belangrijk onderdeel van onze eigen concurrentiepositie. Misschien houden we dat systeem dus gedeeltelijk zelf in stand.

We praten te veel over tarieven

En daar zie ik eigenlijk een veel grotere gemiste kans. De gesprekken tussen fulfilmentbedrijven en vervoerders gaan vaak over volumes, tarieven, toeslagen en voorwaarden. Maar vervoerders hebben veel meer te bieden.

Zij beschikken over enorme logistieke netwerken en zien dagelijks wat er bij grote aantallen pakketten en ontvangers gebeurt. Waar wil de consument zijn pakket ontvangen? Hoe belangrijk worden pakketautomaten? Blijft thuisbezorging dominant? Willen consumenten werkelijk alles morgen ontvangen? Hoe ontwikkelen internationale pakketstromen zich? En hoe kunnen we de laatste kilometer slimmer organiseren?

Dat zijn strategische vragen waar vervoerders door hun schaal veel kennis over kunnen opbouwen. Daar moeten wij als fulfilmentbedrijven volgens mij veel meer gebruik van maken.

Van vervoerder naar strategische kennispartner

De vervoerder van morgen moet wat mij betreft niet alleen pakketten vervoeren, maar ook kennis meebrengen over waar e-commerce naartoe beweegt.

De webshop kent zijn consument. Het fulfilmentbedrijf ziet dagelijks wat er operationeel gebeurt met voorraad, orders, pieken en retouren. En de vervoerder ziet wat er vervolgens in het netwerk en tijdens de laatste kilometer gebeurt.

Wanneer je die drie werelden bij elkaar brengt, ontstaat er veel meer waarde dan wanneer het gesprek uitsluitend gaat over wat een pakket volgend jaar moet kosten.

Misschien moeten we anders met elkaar aan tafel

Daarom denk ik dat de relatie tussen fulfilmentbedrijven en vervoerders zich verder mag ontwikkelen. Niet alleen tijdens de jaarlijkse tariefonderhandelingen, maar ook om vooruit te kijken.

Wat zien jullie veranderen? Waar gaat de consument naartoe? Welke investeringen komen eraan? En waarop moeten wij onze webshops vandaag al voorbereiden?

Misschien moeten fulfilmentbedrijven en vervoerders elkaar daarom minder uitsluitend als onderhandelingspartij zien en meer als strategische partners in de verdere ontwikkeling van e-commerce.

Wie heeft dan uiteindelijk de regie?

Misschien is het antwoord op mijn oorspronkelijke vraag uiteindelijk: niemand alleen.

De toekomst van e-commerce vraagt om keuzevrijheid én samenwerking. Een fulfilmentbedrijf moet voldoende mogelijkheden houden om per webshop en bestemming de juiste vervoersroute te kiezen. Vervoerders moeten ruimte houden om hun netwerken efficiënt en toekomstbestendig te organiseren. En de webshop moet uiteindelijk zijn belofte aan de consument kunnen waarmaken.

Want uiteindelijk gaat het niet om wie de meeste regie heeft. Het gaat erom wie bereid is zijn kennis te delen om de hele keten beter te maken.

De toekomst van e-commerce wordt niet bepaald door degene die het goedkoopste pakket vervoert, maar door de partijen die samen de slimste route naar de consument bouwen.